زندگی را گذاشته‌ام روی اتو پایلوت و می‌رود برای خودش رو به اضمحلال٬ بی هیچ کنترلی یا هدفی یا تعلقی یا انگیزه‌ای. و تنها دلیل اینکه از این سقوط آزاد در گرداب روزمرگی لااقل همان لذت بدوی بی‌وزنی را هم نمی‌برم٬ توهم توانایی مهار دوبارهٔ آن است؛ خیال موهوم اوج‌گیری مجدد و خلاصی از منجلابی که آرام آرام خودم برای خویش فراهم کرده‌ام و گام به گام در آن فرو رفته‌ام.