افاضات

دينى دوم سوم دبيرستان يه جا مى گفت چرا ما به هر چيزى كه مى رسيم قانع نمى شيم ينى هيچ چيزى رضايت بخش نيست، پول، غذا، ... واسه اينكه روح آدم تا برنگرده به مبدا هستى آروم نميشه. [حجب داشت ولى به نظرم مقصود اصليش مقايسه عشق زمينى بود و هوايى!] مى خنديديم ولى هميشه ته ذهنم بود كه درست ميگه. بعدا كه ديگه مطمئن بودم درست ميگه. الان ديگه مطمئن نيستم، من يك نمودار محدبم؟

 

 

 

درخت بودن منتهای بخشندگی ست. سایه و میوه اش را از خرس که سهل است از آدمی هم که با تبر زیرش ایستاده دریغ نمی کند