افاضات

-به من چه خانوم؟! منم هزارو یه مشکل دارم،چار ماهه کرایه خونت عقب افتاده،تا آخر این ماه دادی که دادی،ندادی به فکر تخلیه باش!

-به خدا ندارم حاج آقا! پس اندازی که اون خدا بیامرز گذاشته بود همین چندماهه تموم شد.خونواده ای هم که ندارم،منم و این سه تا بچه ی بی پدر؛اگه آقایی کنین یه فرصتی بدین یه کار پیدا می کنم و ....

-شما که همش حرف خودتو می زنی!کودوم کار؟! من دیگه این حرفا حالیم نیس!

سه پسر بچه ی قد ونیم قد،چادر زن را گرفته و بغض کرده اند.

-شما که تا حالا صبر کردین،این یه ماهم روش؛به خدا...

-چرا متوجه نیسی آبجی؟ به همون خدا منم هزار و یه مشکل دارم.کم نیس که،چار ماهه!

و قبل از اینکه زن دوباره چیزی بگوید،در حیاط را محکم به هم می کوبد و می رود.

زن همانجا می نشیند و سه پسربچه ی قد و نیم که بغض کرده اند دورش را می گیرند و یکی از آن ها همزمان با زن به هق هق گریه می افتد.

فردا صبح از خانه بيرون نمى رود. خودش را پس از خفه كردن بچه ها با سم كشته.

قضاوت نمى كنيم، حمايت هم نمى كنيم، عنايت حتى. بى تفاوت مى گذريم.