افاضات

چهل و هشت سالگى ام
مزامير داوود نبى را باز مى كنم: "من ساكن موقت زمين ام" پس چرا اينهمه طول كشيد؟ به گذشته نگاه مى‌كنم كه رديف كنم نقاط روشنى را كه لذت برده ام يا لذت داده ام لااقل، چيزى نيست، كورسويى حتى.
من از درد خسته شدم، از صبر بر درد. از درد دل، از دل درد. اگر زيبايى به درد است من ملكه زيبايى جهانم، تاجم بر سر نهيد با بيكينى و كفش هايى با پاشنه هاى سى سانتى.
مزامير داوود نبى را مى گشايم: "پس فرامين ات را ز من نهان مكن" بكن آقاجان چه فايده ما كه فرمان نمى‌بريم، بيهوده است، در عوض دعا كن ما را، يعنى قشنگ دعا بكن، فعلش را انجام بده: بخوان و ببر و مگر رخداد جز اراده توست؟ كن فيكون. اينك بر ما لاتكن فلايكون قرائت فرما.
بغضى حتى ندارم. ديگر همه چيز بى اهميت است، خبرى از :) نيست و :( ، هر چه هست :| است. به چيزى باور ندارم و اين منم مردواره اى تنها در آستانه فصل بى نام و نشان. در چهل و هشت سالگى به عقب باز نگرد، زندگى و زمانه تلخى ست. نه، از فرط تلخى بى مزه شده، مثل دستانم در سرماى سگ كش كه بى حس مى‌كند انگشتها را و افتادنشان را نمى فهمى. در چهل و هشت سالگى - اگر رسيدى - كارى نكن. حتى جاى افسوس نيست. همان :|
ما را به سخت جانى خود اين گمان نبود